Rozdział 33 ....

Po skończeniu piosenki wstałam i skierowałam się do ławki na której siedziała moja rodzina.Łzy leciały mi jedna po drugiej ale myślałam tylko o tym:Czy moi rodzice widzieli mnie kiedy grałam.
-Piosenkę tę Lucy przekazała swoim rodzicom-usłyszałam siedząc i patrząc w stronę okna.
Uśmiechnęłam się do naszego księdza i opuściłam głowę na dół,aż puknął mnie Lucas,żeby się rozweseliła chociaż to nie pomagało.
-Teraz skierujemy się na cmentarz pochować państwa Golder -powiedział ksiądz i wyszedł pierwszy
Po nim poszli moi koledzy i koleżanki a ja wyszłam ostatnia.Po dojściu na miejsce przedostałam się przez tłum ludzi i doszłam do Maxsa.Który patrzył na mnie z przykrością ale widziałam,że chcę mnie pocieszyć,aż złapał mnie za rękę kiedy się zaczęło...

*Na pogrzebie* .....

Drodzy tu zgromadzeni przyszliśmy tu aby pomodlić się za ludzi którzy niestety zginęli w taki,a nie inny  sposób,.Była to rodzina bardzo kochająca się.Powinni jeszcze żyć ale miejmy nadzieję,że na tamtym świecie też będzie im dobrze.Ja państwa Golder znam od ich dzieciństwa byli to wspaniali ludzie którym przydarzyło się nieszczęście i jak widać musiało tak się to stać jak się stało.Teraz stoimy tu nad nimi i patrzymy nie dowierzając w to co się stało.Bardzo współczuję panience Lucy która została bez rodziców których na pewno bardzo kochała i szanowała.Teraz musi być dzielna i żyć jakoś dalej reszta ułoży się jakoś sama.Współczuję całej waszej rodzinie bo wiem co to znaczy stracić najukochańszą osobę w życiu.



Po słowach księdza patrzyłam na to jak zakopują trumny w wielkim dole.Nie mogłam się pogodzić z tym co się dzieje teraz z moim życiem.Zaczęłam płakać.Ale chłopak który zawsze przy mnie był i mnie pocieszał przytulił mnie mocno i pocałował w głowę.Mówiąc:
-Nie płacz zawsze możesz liczyć na moją pomoc