Rozdział 30

Idąc w stronę 1D zobaczyłam,że rozpalają ognisko.O super-pomyślałam
-To najfajniejsze urodziny w dziejach-uśmiechnęłam się do Maxsa
-Ciesze się słyszałem o rodzicach
-Aaa no wiem niestety bardzo mi smutno.Ale muszę iść dalej
-I prawidłowo życie nie kończy się katastrofą Pamiętaj głowa do góry i idź dalej.
-Dziękuję-powiedziałam kładąc się na jego ramię.
-Nie ma za co po to tu jestem,żeby cię pocieszać-uśmiechnął się

Uwaga,uwaga idą dwa zakochańce krzykną Zayn,a ja się roześmiałam.
-Macie pianki?
-Do czego?
-Do pieczenia na ognisku.
-Aaa mamy-roześmiał się Louis
-To wyciągamy i pieczemy a gdzie Liam?
-Poszedł gdzieś chyba w tamtą stronę
-To ja po niego pójdę-powiedziałam i pobiegłam go zawołać
-Liam!Liam!-krzyknęłam jeden..drugi..raz i nic
-Liam!Jesteś!?
-Lucy a ty co tu robisz?
-Ja cię szukam-powiedziałam siadając obok niego na brzegu jeziora..
-Aha.
-A ty czemu jesteś taki nie w humorze?
-No bo..Nie ważne
-Ważne mów mi tutaj..
-Mój przyjaciel ma szczęście w miłości a ja nie.
-Który Niall?
-Nie Maxs
-On ma jeszcze inna laskę o nie tak to nie będzie idę z nim pogadać
-Nie Lucy poczekaj to nie o inną chodzi to chodzi o ciebie jesteś piękną,inteligentną dziewczyną
-O mój boże ty próbujesz mi powiedzieć,że się zakochałeś?
-No...Tak...Jakby....Ale nie uważasz mnie teraz za jakiegoś drania?
-Nie spokojnie ale nie możemy być razem przecież o tym dobrze wiesz ja kocham Maxsa to jest mój chłopak.Nie mogę go zdradzić.

-Wiem przepraszam.Poniosło mnie
-Nie spokojnie
Wstając i nie widząc,że jestem twarzą w twarz z Liamem on nie wytrzymał dłużej i pocałował mnie prosto w usta.Niestety nie mogłam oderwać się od niego bo objął mnie z tyłu.A ja położyłam mu ręcę na szyi ale pomyślałam: Co ja wyprawiam przecież kocham Maxsa nie Liama.
Oderwałam się od niego i uciekłam...